Dough (2006) przedstawia zespół kobiet przeciągających linę z ciasta przez szereg klaustrofobicznych pomieszczeń fabrycznych. W centrum systemu przypominającego maszynę Rube’a Goldberga otyła kobieta ugniata i kieruje ciastem. Gdy przed nią zostaje umieszczony bukiet kwiatów, uruchamia się reakcja łańcuchowa: kwiaty wywołują łzy alergiczne, które spadają na podłogę i wytwarzają parę, ta zaś powoduje wyrośnięcie ciasta, zanim zostanie ono ostatecznie zapakowane. Zestawiając procesy przemysłowe i cielesne, wędrówka mięsistego ciasta przywołuje na myśl trawienie, wydalanie i narodziny. Dough ujawnia wpływ feministycznej sztuki ciała lat 70., a także przywodzi na myśl rozbudowane scenografie i surrealistyczne procesy fizyczne Matthew Barneya. Podobnie jak Barney, Rottenberg nadaje swoim filmom wideo formę rzeźbiarską; tutaj projekcja pojawia się w ciasnym drewnianym pomieszczeniu, którego zewnętrzne podpory obciążają worki z ciastowatym piaskiem.