„Daffy Duck: Frustrated Fowl” wydano wraz z „Bugs Bunny: Hare Extraordinaire”. Żaden z tych filmów krótkometrażowych nie był wcześniej wydany na płycie, a „Daffy Dilly” Chucka Jonesa z 1948 roku to mile widziane uzupełnienie każdej kolekcji kreskówek. Daffy postanawia zdobyć pieniądze, które ponury milioner oferuje każdemu, kto zdoła go rozśmieszyć — i osiąga cel wbrew samemu sobie. Jednak wiele z tych kreskówek to po prostu niewypały. „This Is a Life?” (1955), „People Are Bunny” (1959) i „Person to Bunny” (1960) parodiują w dużej mierze zapomniane programy telewizyjne. Ilu widzów poniżej 65. roku życia rozpozna karykatury Arta Linklettera i Edwarda R. Murrowa? Filmy, w których Daffy mierzy się z Bugsem, przypominają słabe przeróbki trylogii „Rabbit Fire” Jonesa albo „Show Biz Bugs” Friza Frelenga — „Person to Bunny” powtarza nawet część stepowania Daffy’ego do „Jeepers Creepers” z „Show Biz”. Bardzo późny „Suppressed Duck” (1965) jest boleśnie nieśmieszny. Po raz kolejny niektóre filmy zostały w niewytłumaczalny sposób przycięte, by upozorować format panoramiczny.