W czerwcu ubiegłego roku poznałam Arna, dwudziestoletniego mężczyznę, w którym natychmiast się zakochałam. Chcąc mieć pewność, że będę go widywać, choć nie odwzajemniał moich uczuć, zaproponowałam, byśmy wspólnie pracowali nad projektem, który stał się „Compilation, 12 instants d’amour non partagé”. Przez całe lato, od 21 czerwca do 21 września, prosiłam go, by codziennie przychodził do mojego domu słuchać muzyki. Muzyka ta miała stać się jedynym dialogiem między nami. Miała komentować ewolucję moich uczuć do niego, przypierać go do muru, pieścić go i zaskakiwać.