Student daleko od domu rozmawia przez telefon z matką. Dystans dzielący go od matki i dystans dzielący go od ogrodników to dwa przeciwstawne ciężary obecne już w pierwszym oknie filmu, w pierwszym kadrze, przez który patrzymy. Dystans działa jak nić, która łączy nas z kimś — na przykład rozmowa telefoniczna albo niewidzialna nić przebijająca środek Ziemi i łącząca mnie ze stopami osoby po drugiej stronie lustra. Dźwięk i obraz rozumiemy w dynamice Ty + Ja: są to elementy przedstawiające się niezależnie, każdy zwracający uwagę na inną warstwę percepcji. Gdyby nie relacja Marcelo z dźwiękiem — największy i najcieplejszy uścisk, najbardziej intymna i hojna obecność — film nie oferowałby troski i uwagi, a widzom patrzącym z zewnątrz nie ukazywałby natury przedstawionych relacji.