W części Flandrii, gdzie główną uprawą jest len, farmer Vermeulen rządzi swoim gospodarstwem jak patriarcha starej daty — surowy i autorytarny, nigdy nie bierze na poważnie zdania innych, tylko beszta ich jak głupców; woli zaryzykować, że się myli, niż rozważyć jakąkolwiek radę. Jego małżeństwo opiera się na ponurym układzie: żona Barbele godzi się na jego bezduszne traktowanie wszystkich, nawet ich pilnego, bystrego, zdrowego i krzepkiego syna oraz dziedzica Louisa, ale dwie głupiutkie córki rozpieszcza, posyłając je do modnej, bezsensownej szkoły z internatem przy klasztorze, odpowiedniej dla wyższych sfer. Życie na farmie jest dość ciężkie — praca bez maszyn i przy kapryśnej pogodzie — ale w tym roku uparty gospodarz jeszcze je utrudnił: wybrał bardziej ryzykowne, źle odwodnione pole i zasiał później niż sąsiedzi. Nawet jeśli szczęście mu dopisze, uzyska za plony niższą cenę. Biedny Louis, niemal doskonały pod każdym względem, nie dostaje ani pochwał, ani szacunku, ani chwili przyjemności, choć haruje ciężko i dobrze; jest posłuszny jak najemni parobcy, mimo że wiele czyta. Nawet ...