Miejsce pamięci i walka z zapomnieniem mogą przybierać różne formy — to motyw przewijający się przez oba filmy i twórczość Daniela Blaufuksa. W Judenrein, co oznacza „wolny od Żydów”, reżyser przygląda się amatorskim nagraniom z lat 80. XX wieku, nakręconym w małej polskiej wsi i ocalonym, by w biograficznej refleksji znaleźć odpowiedzi na pytania dotyczące jej historii. W Levantados do Chão orkiestra filharmoniczna przemierza opuszczony hotel na Azorach, a pustka pozostawiona przez ruiny przywołuje przeszłość, która wciąż jest obecna i odczuwalna.