Podczas II wojny światowej Lizbona była korytarzem dla uchodźców uciekających z terytoriów okupowanych przez Hitlera do Ameryki. Film opowiada dwie równoległe historie o wygnaniu i przystosowaniu. Za pośrednictwem narracji opartej na wspomnieniach i fotografii przybliża losy niemiecko-żydowskiej rodziny, która postanowiła pozostać w Portugalii. Zręcznie przedstawia także szerszą, bardziej socjologiczną opowieść o innych osobach korzystających z lizbońskiego szlaku ucieczki, wykorzystując piękne ujęcia archiwalne oraz pisemne wspomnienia niektórych czołowych intelektualistów tamtej epoki, w tym Heinricha Manna i Alfreda Döblina. Film przywołuje rozpaczliwy, niezwykle romantyczny okres wygnania, rozpaczy i wreszcie wolności.