W 1984 roku odbył się „Pierwszy Jesienny Salon w Lipsku” — ryzykowne przedsięwzięcie i cezura dla Dammbecka. Z pominięciem wszystkich instytucji państwowych sześciu malarzy, rzeźbiarzy i filmowców zorganizowało wystawę sztuki. Była pierwszą i ostatnią tego rodzaju. Odzyskanie przestrzeni publicznej poprzez sztukę podważyło monopol władzy rządu i zainspirowało podobne działania innych artystów w ośrodkach artystycznych NRD. Był to odważny sygnał dla SED, które uznało tę wystawę za „rozwój kontrrewolucyjny”. Potem były już tylko dwie możliwości: regres albo wyjazd.