Krople ognia tworzące wszechświat magmowych asteroid. Płynna i grawitacyjna rzeczywistość. Energia kosmiczna. Zatomizowany rytm. Neurony wyzwolonej nieświadomości. Odrzucenie idei „duszy” jako „wszystkiego” i sprowadzenie jej do jednostek energii w nieustannym procesie, bezczasowych cząstek elementarnych, które powstają w doskonałej zależności. „Ja” jako strumień jednostek siły w nieustannym stawaniu się, który stwarza iluzję bytu. Łańcuch karmiczny. Idea, że wieczność tkwi w tym, co przemijające, a to, co wieczne, należy do niego natychmiast. Wieczność nie jako nieskończone trwanie, lecz jako brak temporalności. Wszechświat o mobilnej, procesualnej, relacyjnej i interaktywnej naturze wszystkiego, co istnieje. „Obiekt” jest tu pojmowany jako coś, co powstaje, dopełnia się, zanika i odzyskuje, wibrującym rytmem wszechświata w nieustannym procesie tworzenia.