Marina Abramovic współpracowała z twórcą wideo Charlesem Atlasem przy tym wyrazistym dziele autobiograficznego performansu. Abramovic wygłasza monolog, który zwięźle przedstawia jej osobistą chronologię. Ta krótka narracja historyczna, odwołująca się do jej przeszłości w byłej Jugosławii, pracy performatywnej oraz współpracy i rozstania z Ulayem, przeplata się z obrazami Abramovic wykonującej symboliczne gesty i rytualne czynności — szorującej stopy, wpatrującej się jak Meduza, gdy po jej głowie wiją się węże. Kończąc swoją litanię słowami „czas miniony, czas teraźniejszy”, Abramovic przywołuje to, co osobiste i mitologiczne, w przejmującym afirmowaniu siebie.