Paradoksalnie opisany przez Waltera Sorella jako „czuła kołysanka miłości”, a przez Richarda Buckle’a jako „zimne i złowrogie zaloty Makbetów”, Night Wandering to duet przywodzący na myśl zaśnieżone krajobrazy. Cernovitch zaprojektował oryginalne kostiumy: futrzane tuniki, które Cunningham nosił na spodniach, a Brown na rajstopach. Kontynuując nordycki temat utworu, muzykę Bo Nilssona charakteryzowały wybuchy aktywności, po których następowały chwile ciszy, przywodzące na myśl podróż przez rozległą i pozornie nieskończoną północną noc.