Dziewięcioletni Nuno ucieka z domu w nocy 24 kwietnia 1974 roku. Ukrywa się w tajemniczym budynku, który w wielkim pośpiechu jest opuszczany. Ludzie zbiegają po schodach, odjeżdżają samochody, aż w końcu zostają tylko Nuno i pies. Zaprzyjaźniają się i zasypiają razem. Rano budzą ich krzyki dochodzące z ulicy. Nuno myśli, że woła go mama, i biegnie do okna. Ulica pełna jest ludzi, czołgów i żołnierzy. Jest 25 kwietnia. Nuno wierzy, że to jego mama wywołała rewolucję tylko po to, by go odnaleźć.