Carmen Castillo odtwarza życie we francuskiej ambasadzie w Chile od września 1973 do lipca 1974 roku, na podstawie zapisków Françoise de Menthon, żony ambasadora, oraz świadectw ówczesnych pracowników ambasady i niektórych spośród setek uchodźców. Opowieść o tym, jak w krytycznych momentach wartości humanistyczne i etyka mogą przeciwstawić się biurokracji, formalizmom, a przede wszystkim strachowi.