Śnieg, mgła, chmury — a pośród tego wszystkiego ledwie dostrzegalny masyw. Albo, jeszcze lepiej, biały szum, z którego stopniowo wyłaniają się kontury i równie miarowo z powrotem się rozpływają: niczym ogniki widmowe w cyfrowej mgle obrazu, dominującej nad rozległością tej kompozycji. Szczyt górski, przez długi czas zaledwie majaczący, który w połowie znów znika w chwili, gdy się pojawia.