Zaczęło się od osobistego listu, który wyobrażałam sobie jako taki, jaki napisałaby kobieta taka jak ja do, powiedzmy, ukochanej osoby pozostawionej w domu. Początkowo miałam w głowie obraz kogoś, do kogo mogłabym mówić, ale stopniowo ten obraz się rozpadał, stawał się niejasny, różnorodny i nierozpoznawalny. Spośród drobnych, niepowiązanych ze sobą fragmentów musiałam sama „stworzyć” ten obraz. Realizacja tego filmu zmusiła mnie do ponownego przemyślenia mojej relacji z tym obrazem i, jeśli to możliwe, do wypędzenia go. – Y.C.