Sześciogodzinny, czteroczęściowy esej analizuje historię reżimów i rewolucji, przywódców i męczenników z filozoficznej perspektywy. Kolaż osobistych wspomnień, inscenizowanych scen i archiwów pamięci zbiorowej zestawia Praską Wiosnę z Aksamitną Rewolucją i ukazuje obnażenie, konflikt, kryzys oraz katharsis społeczeństwa postkomunistycznego. Demokrację można ocalić dzięki twórczemu śmiechowi, który podważa nietykalność i rozdęte ego przedstawicieli instytucji państwowych. Internet uwalnia społeczeństwo od przedstawicieli niefunkcjonalnego ogniwa łączącego, które uniemożliwia bezpośrednią komunikację między obywatelami a instytucjami władzy. „Widzę cię, dopóki cię nie dostrzegę. Gdy cię dostrzegę, już cię nie widzę”. K. Vachek