Przenikając się z rozczarowującą opowieścią Bartóka, której upiorną muzykę początkowo uznano za niewykonalną, oraz wyrazem rozpaczy w monologu Poulenca, reżyser Krzysztof Warlikowski dostrzega wspólny wątek dramatyczny, wspólną kobiecą świadomość i wspólne poczucie uwięzienia oraz duszności: kobieta, która przekracza granice zamku Sinobrodego, i Elle, kobieta kurczowo trzymająca się rozmowy telefonicznej z mężczyzną jako jedynej rzeczy, dla której warto żyć, są skazane na ten sam los. A czy mężczyzna, z którym rozmawia, naprawdę istnieje? Chyba że reżyser odczytał słowa Cocteau dosłownie i telefon stał się „przerażającą bronią, która nie pozostawia śladów i nie wydaje dźwięku”…