Film jest książką i jednocześnie nią nie jest. Przeniesienie dzieła z papieru na ekran jest w tym przypadku zadaniem artysty konceptualnego Isidoro Valcárcel Medina. Za pomocą tekstów wyświetlanych na ekranie i następujących po sobie głosów odczytujących różne fragmenty Medina przedstawia filmową adaptację książki Alaina Robbe-Grilleta. Powieść stanowi niezwykle optyczną lekturę przedmiotów i pejzaży, dokonaną przez zazdrosnego męża, który deformuje i subiektywizuje rzeczywistość. Film obiektywizuje teksty w ten sam sposób, umieszczając je na ekranie w niezmienionej postaci, ale także poprzez lekturę swobodnych tekstów, języków i skojarzeń. Jak głosi plakat stworzony przez samego artystę: „W 1957 roku Alain Robbe-Grillet opublikował La Celosía. W 1972 roku Isidoro Valcárcel przeniósł ją na ekran”. Film jest ćwiczeniem z dysocjacji i czasu trwania ujęcia.