3 czerwca 1835 roku Pierre Rivière, dwudziestoletni normandzki chłop, podciął sierpem gardła swojej matce, siostrze Victoire i młodszemu bratu Julesowi. Uciekł i błąkał się przez kilka tygodni po lasach, zanim został aresztowany. Ledwo uwięziony, morderca, którego większość świadków opisywała jako chłopca o dziwnym, wręcz idiotycznym zachowaniu, zaczął pisać obszerne wspomnienia, tekst o zdumiewającym pięknie, prawdziwą autobiografię, w której wyjaśnia powody, które skłoniły go do tego czynu: uwolnienia ojca od „bólu i cierpienia”, jakie zadawała mu żona od pierwszego dnia ich małżeństwa… Potworny przestępca czy „biedny” szaleniec? Debata ta długo dzieliła sędziów i psychiatrów.