W kwietniu 1985 roku zacząłem kręcić film, w którym główną rolę miał zagrać mój przyjaciel Kamioka. Jednak nawet po trzech miesiącach cały film pozostawał niewiadomą. Zacząłem pracować sam, z kamerą. Pewnego dnia trzymana przez niego w domu króliczka rodzi martwe młode. Gdy grzebie ją pod drzewem w ogrodzie, przychodzi mi na myśl jego ojciec, który zmarł rok wcześniej. Nie ma go już z nami, pozostało jedynie jego spojrzenie. I tak wyruszam w podróż. W pewnym mieście w regionie Hokuriku spotyka kobietę, która niegdyś pojawiła się w jednym z jego filmów. Gdy drzemię w pociągu do Tokio, ukazuje mi się we śnie i mówi, że wkrótce znajdę wyjście. Po powrocie do Tokio mówię Kamioka, że znów zacznę kręcić. Wracam do pokoju, włączam mikrofon i przyciskam płomień do obiektywu.