Akcja rozgrywa się wśród europejskiej społeczności w bliżej nieokreślonym kraju Afryki Północnej — kolonii stojącej u progu nacjonalizmu, tuż przed wojną. A skolonizowany zostaje francuski dyplomata Julien Rochelle, gdy poznaje tajemniczą piękność Clothilde de Watteville. Ulubiony aksjomat Schmida, że miłość jest projekcją, nigdy nie doczekał się tak wnikliwego omówienia. Czy Clothilde naprawdę jest żoną francuskiego urzędnika, który ukrywa się teraz na Syberii? A może jest Hekate, boginią czarnej magii i pożeraczką arabskich chłopców, których spotyka z dala od europejskiej dzielnicy? Tylko nasze projekcje znają prawdę; dla reszty jest „kobietą patrzącą w noc”. Film Schmidta, oparty na powieści Paula Moranda, który wzorował główną bohaterkę na swojej żonie Helene, tworzy magiczną atmosferę, w której wiarygodność psychologiczna nie tyle jest nieobecna, ile pozostaje nieistotna — to film dystansujący się od przywoływanego dramatu, być może tak, jak nieuchwytna Clothilde odwraca się plecami do wywołanego przez siebie szaleństwa.