Lato 1943 roku. Grupa zwiadowców z dywizji artylerii natrafia podczas wypadu za liniami wroga na 12-letniego chłopca. Zwiadowcy są wstrząśnięci jego wyglądem — jest zupełnie dziki, brudny, obdarty, rozgniewany i głodny — to prawdziwy „wilczy szczeniak”. Zabierają go ze sobą i dowiadują się, że od około dwóch lat błąka się po lasach, żywiąc się tym, co znajdzie, i cały czas się ukrywając.