Zapożyczając tytuł od gatunku literackiego, film uznaje nieokreśloność zarówno fikcji, jak i „ja”. Elementy noir zostają zredukowane do zdystansowanych gestów w jasnym kalifornijskim słońcu. Słychać nagrania terenowe z Nowej Zelandii, gdy kobiety rozmawiają ze sobą o macierzyństwie, aborcji, rozstaniach i lęku. Parada praw obywatelskich powoli przemierza ulicę. Ciała pojawiają się w stanie zmęczenia, zranione lub w spoczynku, podczas gdy utwory Irma Thomas i Goldberg przywołują przemijanie czasu i niepewną przyszłość.