Audrius Mickevičius rozpoczyna swój film od pokazania potwornie zniekształconej twarzy zamordowanego brata. To niemal medytacja nad pytaniem, czy za ostateczny czyn, taki jak morderstwo, można odpokutować w porządku doczesnym — i czy upływ czasu pozwala rodzinie ofiary wybaczyć. Posługując się przykładem dwóch dożywotnich więźniów (jeden z nich bierze ślub i chce mieć dzieci, drugi całą swoją pasję poświęca idei rzemiosła) oraz filozofa, który zna więzienne realia, Mickevičius pomaga zrozumieć ten dziwny stan zawieszonego życia.