Na początku sierpnia 1914 roku Adrien, młody i przystojny porucznik, wyruszył konno na zwiad. Pocisk eksplodował, rozrywając mu dolną część twarzy. Wojnę spędził w szpitalu wojskowym w Val-de-Grâce, na oddziale oficerskim. Osobna sala zarezerwowana dla oficerów, straszliwie oszpeconych przez odniesione rany. Jaskinia bólu, gdzie każdy z nich widział siebie odbitego w oczach innych. Pięć lat w zawieszeniu, budując nierozerwalne więzi z towarzyszami niedoli. Pięć lat „rekonstrukcji”, by przygotować się na przyszłość, na życie.