Bez wątpienia Angélica przeżywa kryzys. Jej matka niedawno zmarła, musi opróżnić rodzinny dom, ponieważ ma zostać zburzony, najwyraźniej nie zdołała uporać się z rozstaniem z byłym partnerem, a wkrótce skończy 40 lat. Nie mając pojęcia, jak poradzić sobie z żadną z tych rzeczy, ucieka w przeszłość: potajemnie ukrywa się w rodzinnym domu i gdy wokół niej walą się ściany, rzeczywistość staje się mglista. Ukryta w domu, który jest zarazem schronieniem i pułapką, Angélica krok po kroku zatraca siebie, stapiając się z matką. Delfina Castagnino tworzy eliptyczną i złowieszczą opowieść, usianą niepokojącymi dźwiękami i cieniami, film, w którym sposób kadrowania, nuta muzyczna lub ruch kamery mogą przemienić łuszczącą się tapetę w zagrożenie, a projekcję obrazu slajdu w ducha. I tak to, co mogłoby być dramatem rodzinnym, staje się thrillerem psychologicznym: Angélica przemienia żałobę w opowieść grozy.