W Jesi grupa różnorodnych kobiet w różnym wieku uczęszcza na kursy języka włoskiego dla obcokrajowców prowadzone przez nauczycieli będących rodzimymi użytkownikami języka. W salach, w których spotykają się przez kilka godzin w tygodniu, rozbrzmiewają nieprzerwanie różne akcenty, pytania i śmiech, przeplatane krzykami małych dzieci, których uczennice nie mogą zostawić w domu. Na każdym spotkaniu poznawane są nowe słowa, a każde z nich staje się punktem konfrontacji różnych wizji i doświadczeń: na przykład rozmowa o „wolności” w pobliżu 25 kwietnia staje się okazją do poznania dat, w których w krajach pochodzenia poszczególnych kobiet świętuje się wyzwolenie — spod okupacji kolonialnej lub spod jarzma dyktatorskiego reżimu.