Przywykliśmy, błędnie, panicznie obawiać się kruchości naszego ciała. Kruchości, która budzi w nas tak wielkie kontrowersje, że skłania nas do wykonywania typowych, ograniczonych ruchów, już nużących. Raz, dwa razy. Te same ruchy, lęki, odliczane wydechy, pomniejszane ciała, ślepe horyzonty. Ale nadchodzi dzień, w którym rozumiemy, że kruchość jest cenna, a arytmia ruchu daje poczucie bezpieczeństwa. I tańczymy, współuczestnicząc w różnicach wspólnego upadku.