Widzowie zostają zaproszeni do prywatnego świata Violetty, by z bliska przyjrzeć się ogniowi, któremu oddaje się wśród gości tej muzycznej, fantasmagorycznej uroczystości łączącej teatr i operę, głosy mówiące i śpiewające, w której zaciera się granica między instrumentalistami a śpiewakami, Charles Baudelaire siedzi obok Christophe’a Tarkosa, a zjawy tego Paryża u szczytu industrialnego rozkwitu, którego przyszłość jest naszą teraźniejszością, śpiewają i umierają.