Scenografie i kostiumy autorstwa Ponnelle’a rzeczywiście odzwierciedlają „wielki styl”. Ponadto fakt, że dwoje głównych bohaterów jest kreowanych przez czołowych śpiewaków u szczytu swoich możliwości — zarówno Gruberova, jak i Araiza nie mieli wówczas nawet 35 lat — sprawia, że ta inscenizacja jest najbardziej przekonująca zarówno pod względem dramaturgicznym, jak i muzycznym. Prowadzenie orkiestry przez Fischera jest dobre — ożywia muzykę, znacznie bardziej niż w wersji MET.