Dziś wideo analogowe jest atrakcyjne przede wszystkim ze względu na charakterystyczną estetykę pikselowatego obrazu i błędy rastra. Jednak dla czeskich artystów, którzy pod koniec lat 80. jako pierwsi zgłębiali możliwości oferowane przez sztukę wideo, medium to stanowiło drogę do wolności. Przez pryzmat portretu swojego dziadka Radka Pilařa, jednego z pionierów czeskiej sztuki wideo, reżyserka przygląda się własnemu dziedzictwu nieodpartej fascynacji twórczej. Główna opowieść filmu, czyli proces odtworzenia wystawy Video Day z 1989 roku, zestawia tę fascynację z życiem w ostatnich dniach totalitarnego reżimu, które wyraźnie kontrastuje z przygodami tych, którzy zdecydowali się na emigrację. Reżyserka odwiedza również emigrantów, by odkryć zapomniane dzieła, poznać ich twórców i odnowić zerwane więzi.