To przedstawienie było debiutem młodego szwajcarskiego dyrygenta Philippe’a Jordana w Wiener Staatsoper, a tytułową rolę zaśpiewał argentyński tenor Marcelo Álvarez. W roli Charlotte wystąpiła tym razem młoda łotewska mezzosopranistka Elīna Garanča. Jej występy spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem, a ona sama została już okrzyknięta nową mezzosopranową sensacją. W inscenizacji cenionego na całym świecie rumuńskiego reżysera Andrei Serbana pozornie sentymentalna historia miłosna — zwykle przedstawiana w kostiumach z epoki XVIII wieku — staje się studium relacji międzyludzkich i wnikliwą obserwacją kobiety, która dojrzewa zbyt późno. Serban chciał uwolnić operę od niesłusznej opinii banalnego dzieła, która przylgnęła do niej mimo tkwiącego u jej podstaw tragizmu. Osadzając akcję w sztywnej, klaustrofobicznej atmosferze małego miasteczka lat 50., chciał uwrażliwić publiczność na głębszy wymiar wyparcia.