Ten zest zawiera nagranie Edity Gruberovej w najwyższej formie, z pominięciem wszelkiego „podjeżdżania” w dźwięku, którego obfitość można znaleźć w jej Lucii pod batutą Richarda Bonynge’a. Tutaj jednak zachwycająco wykorzystuje te odcienie brzmienia, które potrafi wydobyć tylko ona: te fragmenty koloratury i dramatycznego legata, z drobnymi wtrąceniami i niewielkimi ozdobnikami stylu, które świadczą o jej inteligentnym podejściu i wysokim stopniu zaangażowania muzycznego w tę rolę. Robi to w I Puritani i Annie Bolenie, w mniejszym stopniu w Roberto Deveraux i Marii Stuardzie (w obu zestawach). Posłuchajcie Addio del passato i Sempre Libra... zachwycające, owszem, ale ponownie pojawiają się tu niuanse zaczerpnięte od Callas, które Gruberova czyni własnymi. Bardzo osobliwe wykonanie i niezwykle poruszające dzięki szczegółowości oraz nieustannemu wołaniu o litość... od samego początku. Neil Schicoff jest znakomity, wcale nie niegodny roli Alfreda! To wspaniały liryczny tenor, który powinien był znaleźć się w ścisłej czołówce.