Jest 6:20 rano. Kamera przesuwa się po szeregu budzików, które zaczynają dzwonić jednocześnie, wszystkie nastawione tak, by obudzić samotnego mężczyznę w średnim wieku. Alarmy są wymyślne: oprócz tradycyjnych zegarów wyją syreny, migają jasne światła, a garnek wypuszcza na śpiącego kłęby dymu. Po kilku minutach w końcu samo łóżko wyrzuca go na nogi. Mężczyzna zaczyna przemierzać dom, powoli, ledwie unikając spadających przedmiotów i tych, które śmigają w powietrzu na wysokości głowy. Chwyta płaszcz, ociężale wychodzi za drzwi — i staje się jasne, dlaczego musi wstawać. Po wykonaniu tych zaskakujących obowiązków czas na espresso. Kawa przybywa jak w zegarku, dokładnie zgodnie z planem.