Gdy międzynarodowa prasa tłumnie zjeżdża do Hawany na Kubie, by relacjonować śmierć Fidela Castro, mała dziewczynka z dumą trzyma nad głową duży kartonowy transparent na Plaza de la Revolución. W fascynującym, trwającym niemal 12 minut ujęciu obserwujemy dziewczynkę — warkoczyki, czerwoną sukienkę, białe podkolanówki — zmagającą się z wiatrem i przeżywającą swoją chwilę w świetle reflektorów. Nie widzimy, co jest napisane na transparencie, bo kamera filmuje ją od tyłu. Otaczający ją ludzie, uzbrojeni w aparaty i telefony komórkowe, robią jej niezliczone zdjęcia i selfie bez jej zgody. Z każdą upływającą minutą narasta nasz niepokój. Postawieni w roli nieświadomego widza, mamy czas, by zastanowić się nad wszechobecnością kamery — i coraz bardziej rozpaczliwie chcemy wiedzieć, co jest napisane na transparencie.