Architekt Daniel Brenner jest po trzydziestce, gdy otrzymuje swoje pierwsze ambitne i lukratywne zlecenie: zaprojektowanie centrum kultury w satelickim mieście we wschodnim Berlinie. Przyjmuje je pod warunkiem, że będzie mógł sam wybrać współpracowników. W ten sposób ponownie spotyka dawnych kolegów i przyjaciół — w większości architektów lub studentów architektury, którzy z powodu osobistych ograniczeń lub trudności ekonomicznych wybrali inną drogę zawodową. Wspólnie opracowują koncepcję, która — jak mają nadzieję — bardziej przypadnie do gustu publiczności niż typowe, pozbawione wyrazu budowle Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ich ambitne plany raz po raz udaremniają jednak konserwatywni przełożeni. Narastająca frustracja sprawia, że Danielowi coraz trudniej pogodzić karierę z życiem rodzinnym: jego żona Wanda chce wyjechać do Niemiec Zachodnich.