Elizaveta Petrovna właśnie pochowała męża, z którym przeżyła całe życie. Jedyna córka i jedyny wnuk — to cała rodzina, której życie w dużej mierze wyznaczał zmarły. Przeglądając rzeczy męża, znajduje jego list. Zawiera on sekret, który głowa rodziny skrywała przed Elizavetą Petrovną przez kilka dziesięcioleci: historię swojej francuskiej miłości i dziecka z nieprawego łoża. Kobieta próbuje opowiedzieć o tym córce Valerii, ale ta ma własne problemy i sprawy, „nie ma do tego głowy”. Cóż dopiero mówić o wnuku, który żyje we własnej, odrębnej rzeczywistości. Wydaje się, że w tej rodzinie po prostu nie ma zwyczaju, by się nawzajem słuchać, a tym bardziej słyszeć. Stopniowo jednak członkowie rodziny, z których każde na swój sposób przeżywa żałobę, odnajdują wspólny język.