Podczas krótkiego pobytu we Florencji Camille sądzi, że padła ofiarą ogromnej powodzi. W trybie pilnym zostaje przewieziona do szpitala psychiatrycznego, gdzie zdiagnozowany zostaje u niej syndrom Stendhala: przejściowe zaburzenie psychiczne, o którym wiadomo, że dotyka zbyt wrażliwych na piękno dzieł sztuki turystów. Uznawane za niegroźne zaburzenie nie niepokoi personelu medycznego, który zaleca odesłanie Camille do jej kraju. Po powrocie do domu musi zmierzyć się z tragedią, przed którą chciała uciec: jej matka zaginęła tuż przed jej wyjazdem. Przekonana, że dla zachowania zdrowia psychicznego musi ruszyć dalej ze swoim życiem, Camille postanawia zaakceptować fakt, że jej matka nigdy nie wróci. Kiedy jednak udaje się do Matane, ostatniego miejsca, w którym widziano jej matkę żywą, Camille trafia na wiele wskazówek, które wprawią ją w emocjonalną huśtawkę.