Kent Nagano znakomicie sprostał wyzwaniom, jakie stawia ta partytura, kształtuje dynamikę z subtelną intensywnością i otacza utwór łagodnym blaskiem. Jako Marfa, odtrącona ukochana Andrieja, syna Iwana Chowańskiego, Doris Soffel roztacza tak bogatą paletę brzmień — od patosu niskich rejestrów po subtelnie zarysowane wyżyny dyszkantowe — że „można pokusić się o określenie jej mianem rosyjskiego mezzosopranu”. Finałowy chór, którego Musorgski nie skomponował, rozbrzmiewa w orkiestrowo przejrzystej wersji Igora Strawińskiego — trzeciego wielkiego rosyjskiego kompozytora, który przyczynił się do tego, że „Chowańszczyzna” stała się ponadczasowym, porywającym dziełem scenicznym. Dzięki oszczędnej scenografii i kostiumom stylizowanym na historyczne reżyser Dmitri Tcherniakov, jeden z nowych głosów współczesnego rosyjskiego teatru, buduje most łączący przeszłość z polityczną teraźniejszością. Lekcja historii i muzyki!