Na pierwszy rzut oka tytuł opery Szostakowicza wydaje się mówić sam za siebie: Katherina, zaniedbywana i nieszczęśliwa w małżeństwie, popełnia najohydniejszą zbrodnię, podobnie jak szekspirowska Lady Macbeth. Krótkie opowiadanie Nikołaja Leskowa, przedstawiające Katherinę jako potwora, było jednak dla Szostakowicza jedynie punktem wyjścia do ukazania zrozumienia dla uciśnionej kobiety, której dążenie do samostanowienia tłumi społeczeństwo. Łącząc w swojej muzyce elementy satyryczne, groteskowe i tragiczne, Szostakowiczowi udaje się zachować równowagę między odrazą do niemoralnych czynów Katheriny a współczuciem dla niej. Przemoc, erotyzm i paraliżująca nuda rosyjskiego społeczeństwa XIX wieku stanowią fundament tej kompozycji. Chór i orkiestra Maggio Musicale Fiorentino pod dyrekcją Jamesa Conlona towarzyszą znakomitym solistom, takim jak Jeanne-Michèle Charbonnet, Vladimir Vaneev i Vsevolod Grivnov, wykonującym utwór w oryginalnym języku w tym nagraniu na żywo.