Klasyczny polski dokument, który jednocześnie próbuje podsumować lata 1989–1999 z politycznego, społecznego i gospodarczego punktu widzenia. Kazimierz Karabasz przeprowadza wywiady z przedstawicielami dwóch pokoleń: młodymi ludźmi kończącymi szkołę średnią oraz starszymi, przechodzącymi na emeryturę. Wszyscy są pasażerami pociągu, który nabiera tu symbolicznego wymiaru. Najpierw słuchamy ich wypowiedzi, między innymi wśród rówieśników, a potem przyglądamy im się z bliska. W tle pobrzmiewają wersy Tadeusza Rozewicza o końcu jednej epoki i początku następnej. W wypowiedziach osób przechodzących na emeryturę często pojawiają się obawy o sytuację finansową i przywrócenie emerytur. Zmęczeni pracą, bez perspektyw na spokojną przyszłość, z sentymentem wspominają przeszłość. Młodzi ludzie boją się przyszłości, mówią o swoich perspektywach i aspiracjach. Pasażerowie pociągu siedzą obok siebie, często w milczeniu.