Wyrazisty artysta, typograf i pisarz Josef Váchal jest znany publiczności przede wszystkim ze swojej Krwawej powieści. Surrealistyczny rozmach tej obrony dziewiętnastowiecznej literatury brukowej przyciągnął uwagę Jaroslava Brabca i jego współpracowników, którzy odnaleźli w niej odpowiednik dwudziestowiecznego „kiczu”. Autorów interesuje przede wszystkim era kina niemego, a podróż przez historię kina trwa dalej przez nadejście filmu dźwiękowego aż po współczesność (kino autorskie lat 60., współczesny horror), formalnie wykorzystując takie techniki jak barwienie taśmy filmowej. Wszechstronna parodia splata barwną fabułę z historią autora (Váchal/Paseky), który komentuje swoją książkę i ją tworzy, a w samej fabule zostaje dodatkowo rozszczepiony na postacie Fragonarda i Mistrza. Podobnie jak u Váchala, rzeczywistość coraz bardziej wkracza w fikcję, tak że jedynym „szczęśliwym zakończeniem” okazuje się ukończone dzieło artysty.