Śmiały, artystycznie odważny portret filozofii Sųren Kierkegaarda, ukazanej nie jako martwa, abstrakcyjna teoria, lecz jako żywa codzienność. Reżyserka Anne Wivel zaprasza nas do udziału w dyskusjach grupy studentów i profesorów, którzy z pasją rozważają spostrzeżenia jednego z twórców egzystencjalizmu, podczas gdy spokojne sceny natury ilustrują proste życie, które antyracjonalistyczny Kierkegaard uważał za zdolne popchnąć nas ku koniecznemu „skokowi wiary”. Nie ma tu suchego komentarza do anachronicznej etyki: Wivel dąży do niczego innego jak radykalnej przemiany — dialog zostaje ukazany tak bogato wizualnie, że komunikacja staje się ruchomym obrazem.