Tytuł jest ironiczny, ponieważ większość scen to skromne portrety życia domowego (na przykład przyjęcie przy kolacji na przedmieściach albo rodzina spędzająca leniwe popołudnie), w których ukryte napięcia emocjonalne ledwie wychodzą na powierzchnię — można je raczej wyczuć, niż bezpośrednio uchwycić. To urządzenie rejestrujące zdaje się wychwytywać te nieuchwytne prądy i poddawać je publicznej obserwacji. Status tego, co widzimy, pozostaje jednak nieokreślony, ponieważ kamera może również działać jak katalizator. Czy rzeczywiście dostrzegamy wewnętrzną „prawdę” o tych ludziach — czy to tylko dyskomfort wywołany samym faktem bycia obserwowanym? Dzieło o przemyślanej niejednoznaczności, badające zdolność kamery do przemocy.