Brutus wiódł szczęśliwe życie u boku Malenki. Wracając do domu, wiedział, że musi tylko raz, bardzo cicho, podrapać w drzwi, by sprawdzić, czy naprawdę na niego czeka. Czasami, gdy ubierała się przed lustrem, widział dwie Malenki, ale po chwili rozumiał, że prawdziwa jest tylko ta, która pięknie pachnie. „Należę do niej i nigdy jej nie opuszczę” — myślał. Pewnego dnia, zgodnie z nakazem Protektoratu Czech i Moraw, wszyscy, którzy nie potrafili udowodnić swojego aryjskiego pochodzenia, musieli oddać swoje zwierzęta. Tego dnia życie Brutusa całkowicie się zmieniło.