Wysoce osobiste dzieło o niejednoznacznym charakterze. Podejmowana jest próba zrównoważenia i zrównania ze sobą sfer ludzi, roślin, nieba i światła. Narodziny, rozkwit i ostateczny rozkład roślin postrzegane są jako odpowiednik, a wręcz paradygmat naszego własnego niejednoznacznego istnienia jako istot i tworów libido. Jako wiry niewidzialnych i niezbadanych „wibracji” rozszerzamy się i kurczymy w zależności od pory. Procesy natury są nieuniknione, lecz dają spełnienie, jeśli w pełni się w nie zaangażujemy.