Victor mył się w swojej kabinie, gdy bosman zawołał go do telefonu. Chociaż Victor już usłyszał: „Nika nie żyje”, i tak krzyczy: „Nie słyszę!”. Victor schodzi na ląd. Po dwóch dobach bez snu dociera do szpitala. Gdy lekarz kończy mówić, Victor obojętnie odwraca się do okna. Wszystkie szczegóły tego widoku za oknem nagle wydają mu się bliższe. Victor wychodzi na zewnątrz. Ulica pogrążona jest w głębokim śnie. Całe miasto śpi, jakby wymarło. Ale wszystko oddycha, chrapie i mamrocze przez sen. To śpiące miasto przypomina koszmar. W tym koszmarze bezradnie śpiący splatają się ze wspomnieniami jego miłości. Victor błąka się po mieście w poszukiwaniu kogoś, kto tak jak on znajduje się po tej stronie rzeczywistości. I znajduje go.