Od kwietnia do lipca 1994 roku w Rwandzie kilku Hutu przeciwstawia się ludobójczemu terrorowi i postanawia zapewnić schronienie Tutsi oraz ocalić ich życie. Dziś, mimo symbolicznych prób uznania ich zasług, wciąż są marginalizowani: dla jednych to zdrajcy, dla innych potencjalni zabójcy. Joseph, Joséphine, Léonard, Augustin i Marguerite opowiadają, jak ryzykując życie, ukrywali Tutsi i pomagali im w ucieczce. Ich słowa rozbrzmiewają w miejscach, w których stawiali opór — od wzgórz Nyanza po brzegi jeziora Kivu — i uwrażliwiają nas na człowieczeństwo, jakie okazali.