Sous le ciel Oliviera Dury’ego gromadzi z niezwykłą dbałością o precyzję obrazy i dźwięki tego, co znika na naszych oczach w przyspieszonym tempie: wody, powietrza, dziewiczych przestrzeni. Bez katastrofizmu, gniewu czy melancholii, z dala od smutnych namiętności. Wręcz przeciwnie, Under the sky roztacza odę do energii natury: energii wszystkich rzeczy, od najbardziej ulotnych, jak bańka, po najbardziej mineralne, jak skalna ściana; energii w różnorodności jej form, od najbardziej nieuchwytnych — świateł i oddechów — po najbardziej spektakularne, jak potoki ognia; energii w jej stanach i fakturach, tak sugestywnie oddanych w kompozycji Martina Wheelera, kinetyzmie szumiących wiatrów, sprężystości równowagi i potędze monumentalnego bezruchu.