Migoczące, diamentowe załamania światła: projektor? świetlówki? Okazuje się, że to raczej „maszyna ludzka”, którą twórca filmu rozcina precyzyjnym ostrzem chirurgicznym. Rozpoczyna się więc wyobrażony najazd kamery w głąb bezkrwawego, postludzkiego ciała, prowadzący do abstrakcyjnej przestrzeni, która chwilami zdaje się sama nabierać konkretnego kształtu, nim znów rozpłynie się w lśniących smugach, a ostatecznie w rozległych przestrzeniach: filmowym tunelu czasoprzestrzennym wiodącym za obrazy, gdzie znajduje się ospałe ludzkie oko, nieuchronnie podlegające złudzeniu wywołanemu układem świateł.